Czy wiesz, że pierwsza aspiryna powstała właśnie z wierzby? Już tysiące lat temu ludzie odkryli, że kora tego drzewa łagodzi ból i gorączkę, działając niczym naturalny lek. Ale wierzba to nie tylko uzdrowicielka – to także drzewo magiczne, pełne symboliki i związane z dawnymi rytuałami Słowian. W tym artykule poznasz jej sekrety, zarówno te lecznicze, jak i mistyczne.

W kulturze Słowian wierzba była uważana za drzewo łączące światy – ziemski i duchowy. Była symbolem odrodzenia, płodności i ochrony. Wierzono, że jej giętkie gałęzie mają moc odpędzania złych duchów, a wiosenne bazie przynosiły błogosławieństwo domostwu.

– **Wiosenne bazie** – używano ich do tworzenia ochronnych amuletów, wkładano do domów, aby zapewnić zdrowie i pomyślność.

– **Wici wianków** – kobiety pleciony z gałązek wierzby wianki, które miały przyciągnąć miłość i harmonię.

– **Woda z wierzbowych gałęzi** – kąpiel w takiej wodzie miała oczyszczać duszę i ciało, wzmacniać energię oraz chronić przed chorobami.

– **Wierzba w obrzędach pogrzebowych** – sadzono ją na grobach, aby dusza zmarłego miała drogę do świata duchowego.

W Polsce rośnie wiele gatunków wierzby, ale do celów leczniczych najczęściej używa się:

– **Wierzby białej (Salix alba)** – dorasta do kilkunastu metrów, ma lancetowate, srebrzyste liście i rośnie głównie nad wodami.

– **Wierzby purpurowej (Salix purpurea)** – niższa, bardziej krzewiasta, o cienkich, czerwonawych gałązkach.

Oba te gatunki są bogate w salicynę – naturalny związek o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym, znany od wieków jako „naturalna aspiryna”.